بیانیه ۵۶۵
نفر، سند
خدمت عقب
ماندگان "فرهیخته"
به حفظ نظام
موجود

(محمد پروین)

جامعه
ما  که ۲۶
سال اَماج
ستم رژیم
اسلامی بوده
است هنوز پویاست
و امید دست یابی
به اَزادی و
دموکراسی را
در دل هر
انسان
اَزاده ای
زنده نگه
داشته است. این
امید را
انسانهای هشیاری
ایجاد میکنند
که علیرغم
همه فشارها
تن به فرمان
برداری
نداده اند و
با استفاده
از هر موقعیتی
این عدم تمکین
را با روش های
هوشمندانه
خود نشان میدهند.
سر پیچی از
اوامر رژیم
اسلامی در
برگزاری
مراسم
چهارشنبه
سوری امسال
معنی و مفهومی
فرای سالهای
دیگر داشت و
دارد. این کار
غریزی در
زمانی صورت میگیرد
که گروهی تحت
عنوان " فرهیختگان"
جامعه ما بعد
از ۲۶ سال طی بیانیه
ای
دست بدامان
جباران حاکم
میشوند که
لطف کند و
مبانی حقوق
بشر را جانشین
قوانین
"نادرست" خود
کند و جماعت دیگری
از هم قماشان
خارجه نشین
خود را بوجد
وشعف در
اَورند که این
"سند" تاریخی
در زمان "حیاتشان"
منتشر شده
است.

درود
به مردم هشیار
سرزمین ما که
لیاقتهای
خود را با
عملشان نشان
میدهند و
اجازه نمی
دهند که
رفتار این
"فرهیختگان"
که سالها از
مردم عقب
هستند و با بی
عملی خود نهایتا
به حفظ نظام
موجود کمک
خواهند کرد،  بنام
اَزادی
خواهان  ثبت
تاریخ شده و
به جهانیان
معرفی شود.

این
مردم ناراضی
و به جان
اَمده از ستم
رژیم اسلامی
که در شرایطى
خاص چون
چهارشنبه
سوری ها،
شجاعانه
نافرمانی میکنند،
کلا خانه نشین
هستند. این
خانه نشینی
نه از سر ترس
بلکه از سر هشیاری
است. هشیاری
از این رو که
دل به این
"فرهیختگان"
نمی بندند. میدانند
که از درون
آنها نه تشکیلاتی
بوجود میاید
ونه حرکتی. میدانند،
چرا که این
جمع مستاصل،
اگر بخواهد
هم، کوچکترین
برنامه ای
برای سرنگونی
رژیم ظلم
ندارد.
بسیاری حتی
تحمل شنیدن
همین واژه
سرنگونی را
هم که مردم ما
بوضوح با
نافرمانیها
و مبارزات
بدور از
خشونت خود
تعریف کرده
اند، ندارند.
نتیجتا
اَنچه میماند،
التماس و
درخواست از
خود رژیم است
که خواست
اکثریت را
بپذیرد و به یک
رفراندم تن
در دهد و یا
اَنکه بر سر
عقل اَید و
مبانی حقوق
بشر را جانشین
قوانین خود
سازد.

اگر
باشند کسانی
که نشان دهند
توانائی شکل
دادن به
نارضائیها
را دارند،
مردم اَنها
را تنها
نخواهند گذاشت
و از خانه ها بیرون
خواهند اَمد.
باید لیاقت
هدایت اَنها
را پیدا کرد.

این
"فرهیختگان"
از نافرمانی
بعنوان شیوه
براندازی
اطلاعی
ندارند. همین
حرکت های غریزی
و خود به خودی
را هم که از دل
چهار شنبه
سوری های در میایند
و خصلت عدم
تبعیت و لذا
جوهر سرنگونی
در اَنهاست
نمی توانند
درک کنند.
راهنمایان
اَنها،
ناراضیان
درون سیستم
اسلامی
هستند و از
اَنها
اَموخته اند
که تنها راه ایجاد
"تغییر"  توسل
به خود رژیم
اسلامی است. این
فرض به خودی
خود، تثبیت
رژیم اسلامی
را بعنوان پیش
شرط به همراه
دارد. فرض بر این
است که این رژیم
غیر قابل
فروپاشی است
و لذا تنها
راه حل،
استمداد از
خود رژیم است.
بنظر اَنها
فقط کافیست
که تعداد زیادی
این حرف را
بزنند، در
خواست
رفراندم
کنند، حقوق
بشر را در
خواست کنند و
اَنوقت دیگر  کار
تمام است. رژیم
اسلامی در
بستر امن چنین
تفکراتی
بوده است که ۲۶
سال دوام
اَورده است.

بگذارید
که بیانیه ۵۶۵
را کمی دقیق
تر مورد
برراسی قرار
دهیم.

نداشتن
خواست و یا در
بهترین حالت
برنامه ای
در براندازی
سیستم ظلم،
باعث شده است
که این "فرهیختگان"
ندانند که
اولین قدم در
نابودی سیستم
ظلم، نابودی
منابع مالی
ان است. از همین
رو هم هست که
اَنچه در
اَغاز بیانیه
خود طلب میکنند،
ایجاد فشار
بر روی رژیم نیست،
بلکه شکایت
از همان
فشارهای
ظاهری و نیم
بندیست که تا
بحال از طرف
امریکا بر رژیم
ایران اعمال
شده است.
اَنها بجای
اَنکه
خواهان قطع
هر نوع کمکی
به رژیم
باشند،
خواهان پذیرش
رژیم اسلامی
در تشکیلات
تجارت جهانی
میشوند که
سالهاست در
صدر شرایط رژیم
برای تجدید
ارتباط با
امریکا قرار
دارد. رژیم
اسلامی بهتر
از این نمی
توانست اََرزو
کند که شرایطی
ایجاد شود که
در گرماگرم
مذاکرات و چک
و چانه ها بتواند
ادعا کند که
پذیرش در تشکیلات
تجارت جهانی
مورد
درخواست حتی
"اپوزیسیون"
هم هست.
شاید بی
ارتباط نبود
که چند روز
بعد از صدور این
بیانیه،
دولت امریکا
سر انجام با
پذیرش رژیم
اسلامی در این
تشکیلات
موافقت کرد.
مسئله تحریم
اقتصادی رژیم
و موضع "اپوزیسیون
بیانیه ای" و
دیگرانی را
که بر اساس
نمونه عراق و  اشک ریزی
برای کمبود شیر
خشک و
دارواست  در
نوشته دیگری
مورد بحث
قرار خواهم
داد.

بیانیه
بعد از شکوه
ازعدم پذیرش
رژیم در
سازمان
تجارت جهانی،
و ایجاد حساسیت
به دستیابی
به تکنولوژی
هسته ای، و اینکه
این امر بر
منافع ملی ما
در عرصه های بین
المللی خدشه
وارد کرده
است، بعد
ازذکر مصیبت
های اقتصادی
و سپس
برشمردن  مسائل
اجتماعی
دوران رژیم
اسلامی  که در
اَن کوچکترین
اشاره ای به
ظلم و ستم و
زندان و
شکنجه نیست،
ایرانیان را
مخاطب قرار میدهد
که:

" در این
شرایط بحرانی
و اوضاع و
احوال
نابسامان سیاسی،
اجتماعی،
فرهنگی و
اقتصادی، که
می‌رود تا به
استقلال و
همبستگی ملی
ما آسیب جدی
وارد آورد،
وظیفه ما چیست
و راه بیرون
رفت از این
بحرانها که
متضمن دوام و
بقای میهن و
خوشبختی و
رفاه و
سربلندی
مردم ما باشد
کدام است؟"

و سپس
بعنوان راه
حل جواب میدهند
که:

"ما امضاء
کنندگان،
فرصت و
راهکار حتمی
و نهایی را
گردن نهادن
به رای و
اراده ملی
دانسته و
خواستار آنیم
که ساختار
قدرت حکومت،
اداره امور
کشور و روابط
بین المللی
آن بدون سوء
استفاده غیر
مردمی از
قانون اساسی،
مانند همه
کشورهای پیشرفته
جهان، بر پایه
اعلامیه
جهانی حقوق
بشر و میثاق‌های
دوگانه
الحاقی و
منشور ملل
متحد، با
توجه به حفظ
منافع ملی،
طراحی شود،
تا با
استقرار
مردم سالاری،
شایسته
سالاری در
انتصابات و
پذیرش
خدمتگزاری
عمومی و یک
نظام اقتصادی
پویا و
کارآمد بر پایه
تامین عدالت
اجتماعی و در
راستای
توسعه پایدار،
میهن و مردم
ما از شرایط
بحرانی
خطرناک
موجود
توانمندانه
رهایی یابند
و در راه
سعادت و رفاه
و اعتلای شایسته
با توجه به
رسالت تاریخی
خود، در
تعامل با
ملتهای جهان
گام بردارد."

اَیا دیگر
از این لفظ
"خواستار اَنیم"
حالتان بد نمی
شود؟ میخواهیم
که در ایران
رفراندم
برقرار شود،
میخواهیم که
حقوق بشر رعایت
شود، میخواهیم
......! از که میخواهیم؟
چقدر
درماندگی میخواهد
که بعد از ۲۶
سال باز هم
اَزادی را از
خود رژیم
اسلامی گدائی
کنیم.

این
سند درماندگی
بسرعت از طرف
بسیاری از
"فرهیختگان"
خارجه نشین
مورد
استقبال
قرار گرفت و
با همان زبان
پراز تناقض و
ضد منطق همیشگی،
انشا های زیادی
در موردش
نوشته شد. از
اَنجائی که
مرور بر همه این
نظرات که
کوچکترین
منطق و میزانی
در اَنها نیست،
اتلاف وقت
است، به دو
نمونه
که در سایت ایران
امروز منعکس
شده است
بسنده میکنم.

اَقای
باقر زاده که
از پیروان
سرسخت روش "میخواهیم"
و پیکارهای بیانیه
ایست و قبلا این
روش را در
منشور ۸۱ خود
و رفراندم تغییر
قانون اساسی
بکار گرفته
است، از این بیانیه
بعنوان دست
‌آورد بزرگي
که می‌تواند
مقدمه شكل‌گيری
جبهه وسيع
دموكراسی‌خواهی
و يك جنبش
عمومی
فراگير برای
دموكراسی ‌در
ايران باشد
نام میبرد و
در اشاره به این
بیانیه
بعنوان
راهكار
ممكنه برای
تحقق "رای و
اراده‌ی ملی"
می‌گويد:

«تحقق رای
و اراده ملی
كه خواست
اصلي اين
بيانيه است
تنها از راه
سلب قدرت
خودبرگزيده
حاكميت
جمهوری
اسلامی در
شكل حقوقی و
حقيقی آن می‌تواند
صورت بپذيرد.
تامين اين
خواست طبعا
بدون اعمال
قدرت بزرگتری
كه منبعث از
اراده آزاد
مردم باشد
امكان‌پذير
نيست، و بيان
اين اراده
نيز به صورت
دموكراتيك
تنها در يك رای‌گيری
عمومي يا
رفراندوم
عملی خواهد
بود."

بیانیه ای
که ایشان
بعنوان راه
کار مطرح میکنند،
در چند خط پائین
تر قرار است
توسط راه کار
دیگری که
همانا
فراخوان
برگزاری
رفراندم
باشد، تحقق یابد!
همان
رفراندمی که
چون توضیحی
در قبال
چگونگی
تحققش وجود
نداشت، از سر
ناچاری تبدیل
به "گفتمان"
رفراندم شد.

دکتر
باقر زاده
ادامه میدهد:

" از اين رو
بهترين راه‌كار
عملی تحقق
خواست‌های‌
مطرح شده در
اين بيانيه،
بسيج نيروهای
‌مردمی‌ حول
شعار
رفراندوم
برای‌تغيير
قانون اساسی‌
از طريق
تشكيل مجلس
مؤسسان است
كه در
فراخوان ملی
برگزاری
رفراندوم
آمده است.
البته همراه
با شكل‌گيری‌
جنبش
رفراندوم
راه‌كارهای
عملي برای‌
پيش‌برد اين
مبارزه و
تحميل اين
خواست عمومی
بر حاكميت را
نيز بايد
پيدا كرد تا
خواست‌های
دموكراتيك
مردم ايران
با حد اقل
هزينه‌های ‌سياسی،
اقتصادی يا
اجتماعی به
انجام برسد.»

اَقای
فرخ
نگهداربهتر
از همه ماهیت
و جایگاه این
بیانیه را
تعریف کرده
است.

او میگوید:

"از سوی دیگر
عده‌ای از
دوستان مدام
تاکید می‌کنند
که این بیانیه
علیه اصلاح
طلبان و
اصلاح طلبی
است. این تفسیر
بکلی غیرواقعی
و من در آوردی
است. تردید
نباید داشت
که هرچه موج
حمایت از بیانیه
وسعت بیشتر گیرد
هم شانس آقای
معین برای
گذشتن از سد
شورای
نگهبان بالا
میرود و هم زمینه
و شرایط برای
اینکه او
موفق شود
برنامه‌ای
روشن‌تر
عرضه کند بیشتر
می‌شود. بدون
وجود چنین
جنبشی شانس
معین برای
ماندن در
صحنه به صفر میرسد.»

ایشان سپس در
رابطه با این
سئوال که  برای
تحقق "رای و
اراده‌ی ملی"
كه مطالبه‌ی
اصلی اين
بيانيه است ،
چه راه‌كار
عملی را می‌توان
در حال حاضر
پيشنهاد
كرد؟
میگوید:

« چنانچه حامیان
بیانیه موفق
شوند برای پیگیری
مطالبات خود
پيرامون
چهره‌ای ملی
متحد شوند و
او را به
عنوان نامزد
خود به میدان
انتخابات آتی
بفرستند؛ و
چنانچه او
اصولی چون
"تطبیق قانون
اساسی با
اصول اعلامیه
جهانی حقوق
بشر"،
"مذاکره مستقیم
با امریکا با
هدف عادی سازی
مناسبات دو
کشور" و "رفع
تبعیض و تضمین
فرصت‌های
برابر برای
همه ایرانیان"
را سرلوحه
برنامه خود
قرار دهد؛ بیگمان
صحنه سیاسی
کشور از بنیاد
دگرگون
خواهد شد ........

نباید
دچار این
تصور شد که گویا
تشدید بی‌‌تفاوتی
مردم به
انتخابات ریاست
جمهوری نیروی
اجتماعی و
اراده سیاسی
مقاوم‌تر و
گسترده‌تری
را برای تحقق
اصول سه گانه
فوق می‌تواند
به وجود
آورد.»

او سپس
نگرانی خود
را از امتناع
برخی از چهره‌های
ملی‌مذهبی و
اصلاح‌طلب
از امضاء اين
بيانيه نشان
داده میگوید:

«امیدوارم
مسئولان
جبهه مشارکت
ایران اسلامی
و آن دسته از
شخصیت‌های
ملی‌مذهبی
که بیانیه ٥٦٥
نفر را امضاء
نکرده‌اند نیز
دچار اشتباه
مهلک نشوند و
خود را در
مقابل بیانیه
قرار ندهند. »

فکر
نمی کنم که بیانات
ایشان احتیاج
به تفسیر
داشته باشد. این
بیانیه،
دعوتیست در
گفتمان با رژیم
اسلامی.
انتخابات رژیم
باید مشروعیت
پیدا کند و این
مشروعیت در
همان محدوده
دو خردادی باید
از زاویه
"مخالفت" با
رژیم مطرح
شود. مخالفتی
که امثال فرخ
نگه دارها
فرموله
کننده اَن
هستند.
برای اینکه
این گفتگو
شانس بیشتری
برای موفقیت
داشته باشد و
کاندید خود
را تحت لوای
"حقوق بشر" به
رژیم
بقبولاند، بیانیه
عملا به رژیم
باج میدهد و
خواهان تشدید
و ازدیاد کمک
های خارجی به
رژیم اسلامی
میشود و رژیم
را سرزنش میکند
که باعث عدم
برخورداری ایران
از این کمک ها
شده است. همان
کمک هائی که
به رژیم کمک
کرده تا قدرت
سرکوب خود را
بازسازی کند
و اَنرا را در
سرکوب
اَزادی
خواهان درون
و برون مرز یاری
دهد.

این
مجموعه در
درون و برون
مرز هستند که
بعنوان اپوزیسیون
خود را به دنیا
معرفی کرده
اند. قبل از بیانیه
هم  با
رفراندم
قرار بود از
رژیم، تغییر
قانون اساسی
گدائی شود. .بیهوده
نیست که کسی
ما را جدی نمی
گیرد. در صحنه
های دیگر نیز
وضع بهمین
منوال است. دو
هفته قبل، یکی
از گروه های
خارج کشور که
اسم
دهن پر کنی
را هم یدک میکشد،
نامه ای چنان
ذلیلانه و از
سر بندگی و
چندش اَور به
پرزیدنت بوش
نوشته بود که  به سختی
میشد اَنرا  تا به
پایان خواند.
اگر این نامه
از جانب همان
گروه نوشته
شده بود، فقط احساس
افسوس به
اَدمی دست میداد،
اما این نامه
سعی در تداعی
این امر داشت
که این مردم ایرانند
که چنین
عاجزانه
اَماده دست
بوس قدرت
مداران امریکا
هستند.

ما
وقتی اپوزیسیونی
جدی تلقی
خواهیم شد که
برنامه ای
مشخص برای
سرنگونی رژیم
ظلم در ایران
داشته بآشیم.
برنامه ای
متکی به
خودمان.
برنامه ای که
تنها با
شناخت
و بر اساس فن
مبارزات و
نافرمانیهای
مدنی میتواند
شکل گیرد.

ما در
این دوران بی
برنامه گیها،
در دورانی که
استیصال ایرانیان
در درون و
برون مرز بیش
از همیشه خود
را در اشکال
مختلف نشان
داده و میدهد،
بیش از همه
مصمم شده ایم
که یادگیری و
اَموزش این
فن را بطور
مداوم و با
برنامه ریزی
گسترده ای
انجام دهیم.
بزودی
برنامه هائی
را در سطوح
مختلف اَغاز
خواهیم کرد
که صدای ما را
به گوش ایرانیان
درون و برون
مرز ایران
برساند و
نگذارد این
مرض استیصال
اپیدمی و
فراگیر شود. یک
برنامه تلویزیونی
در روزهای  یکشنبه  که بخش
عمده ای را به
اَموزش
فلسفه و فنون
نافرمانی
اختصاص
خواهد داد
نمونه ای از این
فعالیتها میباشد.

سازشها
و مماشات ها
نهایتا ماهیت
خود را نشان
خواهند داد.
منتها برای
اَنکه
اَنروز برای
دست زدن به
کاری خیلی دیر
نباشد، باید
امروز اَنها
را نقد کرد و
به کناری
گذاشت. اگر
حرکتی را
اَغاز کنیم و
مبارزات و
نافرمانیها  در
پرتو شناخت و
اَموزش این
فن سر بگیرد،
دیگر احتیاجی
به این
برخوردهای
منفی و
افشاگریها نیست.
توجه همگانی
به عمل، دکان
متخصصان
گفتگو گر ما
را تعطیل
کرده و امید
است که
اَنها را هم  به خود
بیاورد.

محمد پروین

۱۸ مارچ ۲۰۰۵

[email-masked]